Ngjitja
Fjalët e Urta 8:17
Unë i dua ata që më duan, e ata që më kërkojnë, më gjejnë.
Bibla asnjëherë nuk na jep një shpjegim të plotë për origjinën e së keqes, por tregon se djalli ishte një engjëll që u fry me krenari dhe u përpoq të uzurponte pozitën e Perëndisë (shih Isaia 14:12-14).
Gjithçka që duhet të dish për jetën buron nga dy bindje: ti duhet të dish se kush është Perëndia dhe kush je ti. Nëse i kupton këto dy gjëra ti do të kesh një themel të fortë për jetën.
Një ditë Perëndia iu shfaq Abrahamit ashtu si i ishte shfaqur Adamit dhe Evës në kopsht (Veprat 7:2). Perëndia tha: “Do të të bekoj dhe do ta bëj të madh emrin tënd, dhe ti do të jesh një bekim…” (Zanafilla 12:2).
Shtypja racore ka qenë një nga të këqijat më të mëdha të historisë njerëzore. Një nga shembujt e parë përfshiu popullin e Perëndisë, të cilët iu nënshtruan punës së detyruar në Egjipt.
Barrierat ose “kufijtë” (Dalja 19:12, 23) u vendosën si një lloj zone përjashtimi në bazën e malit që ishte “tërë tym, sepse ZOTI kishte zbritur mbi të në zjarr” (Dalja19:18).
Moisiu kishte dyzet ditë e dyzet netë që kishte ikur (Dalja 24:18), dhe afër fundit të kësaj kohe njerëzit ishin të lodhur nga pritja.
Perëndia e udhëhoqi popullin e tij nëpër shkretëtirë, duke ecur para tyre në formë reje dhe zjarri. Ai siguroi për ta, duke u dërguar ushqim që e mblidhnin çdo mëngjes.
Pas dyzet vitesh endje në shkretëtirë, Moisiu vdiq, dhe Perëndia vendosi Jozueun si pasardhësin e tij. Jozueu ishte një udhëheqës i fortë dhe i guximshëm, dhe ai e udhëhoqi popullin e Perëndisë në Tokën e Premtuar.
Kur Perëndia dha Dhjetë Urdhërimet në malin Sinai, edhe Moisiu po dridhej nga frika. Dhe populli i tha Moisiut: “Fol ti me ne dhe ne do të të dëgjojmë, por të mos na flasë Perëndia që të mos vdesim” (Eksodi 20:19).
Perëndia kishte thënë se kur populli i Tij do të hynte në Tokën e Premtuar, Ai do të zgjidhte një vend ku Ai do të takohej me ta (Ligji i Përtërirë 12:5).
Ekziston shpesh një distancë shumë e shkurtër midis triumfit dhe katastrofës. Kur Salomoni zuri vendin e tij në fron, populli i Perëndisë kishte gjithçka që i duhej: një udhëheqje të mençur, unitet të fortë, dhe paqe në tokën e tyre.
Pas rënies së mbretërisë veriore, të dy fiset në jug luftuan. Shumë nga mbretërit e tyre bënë të këqija të mëdha, por njëri prej tyre kishte dëshirë të kërkonte Perëndinë.
Qyteti mbi të cilin Perëndia kishte vendosur emrin e Tij,u shndërrua në rrënojë, dhe heshtja mbretëroi aty ku dikur komuniteti i besimtarëve kishte ngritur zërin në adhurim.
Ne kemi ndjekur historinë se si populli i Perëndisë u rebelua kundër Tij, përfundoi në mërgim, dhe më pas i’u dha mundësia të rikthehej përsëri në Tokën e Premtuar.
Hosea 6:3
Ta njohim e ta gjurmojmë Zotin, se ardhja e tij është e sigurt porsi agimi. Do të vijë te ne porsi shiu, porsi rrebeshi që tokën ujit.
Perëndia premtoi se bekimi i Tij do të vinte tek kombet, por në njëmijë-e-treqind vjet që kishin kaluar që nga koha e Abrahamit, nuk kishte pasur shumë përparim.
Shpëtimi është një dhuratë falas, por Jezusi na fton “Ejani, blini” (Isaia 55:1). Ai përdor fjalën blej, sepse ekziston një transaksion i caktuar, me anë të cilit merr atë që Krishti ofron.
23-Zemra
Disa njerëz mendojnë se në Dhjatën e Vjetër Perëndia interesohej vetëm për rregulla, rregullore, dhe detyra, por në Dhjatën e Re, Ai pa që kjo nuk po funksiononte dhe kështu prezantoi një fe të re të zemrës.
Përvoja e secilës familje, shkolle, biznesi, kishe, dhe kombi do të varet kryesisht nga cilësia e udhëheqjes së saj. Nëse ke vuajtur efektet e udhëheqjes së dobët, ky mësim është për ty.
Historia e Danielit flet për një nga njerëzit e Perëndisë në një tokë të huaj, dhe kjo na tregon se si të jetojmë në një kulturë laike dhe materialiste.
Ndërsa kemi ardhur në fund të Dhjatës së Vjetër, ia vlen të pyesim veten për këtë: Ku qëndrojnë gjërat në marrëdhëniet midis Perëndisë dhe popullit të Tij pas gjithë këtyre viteve?
Jezusi ishte tridhjetë vjeç kur Ai filloi shërbesën e Tij publike. Kur Ai u pagëzua në lumin Jordan, Fryma e Shenjtë zbriti mbi Të dhe një zë i dëgjueshëm nga qielli tha: ”Ky është Biri im i dashur, në të cilin gjeta pëlqim’ (Mateu 3:17).
Pasi Jezusi u tundua, Marku na thotë se Ai shkoi në Galile, duke shpallur ungjillin e Perëndisë dhe duke thënë, ”U mbush koha dhe mbretëria e Perëndisë është afër.
Po të kishe qenë afër kryqit, do të kishe dëgjuar gozhdat që shponin duart dhe këmbët e Jezusit. Ti do të kishe parë dy kriminelë të kryqëzuar në të dy anët e Tij.
Gjoni 17:3
Kjo është jeta e amshuar: të të njohin ty, të vetmin Perëndi të vërtetë dhe Jezu Krishtin që dërgove.
Maria Magdalena, Joana, dhe disa gra të tjera udhëtuan me Jezusin dhe dymbëdhjetë dishepujt (Luka 8: 1-3; 24:10). Ato e kishin dëgjuar Krishtin duke folur për atë që do të ndodhte ditën e tretë (24:6-7), por ndërsa po shkonin drejt varrit, ato nuk prisnin asgjë të pazakontë.
Dyzet ditë pas ringjalljes Jezusi u ngrit në qiell, dhe dishepujt e panë Atë duke shkuar. Luka shkruan për skenën kur Jezusi u dha lamtumirën dishepujve të Tij.
Kur Jezusi u ngrit në qiell, dy engjëj u thanë dishepujve: “Burra Galileas, pse qëndroni e shikoni drejt qiellit? Ky Jezus, që u mor nga mesi juaj në qiell, do të kthehet në të njëjtën mënyrë me të cilën e keni parë atë të shkojë në qiell” (Veprat 1:11).
Disa njerëz që janë të qartë në mënyrë të arsyeshme, për Perëndinë Atë dhe Perëndinë Bir, janë mjaft konfuzë kur bëhet fjalë për Perëndinë Frymë e Shenjtë.
Bota është e mbushur me deklarata të shumta, dhe ndonjëherë është e vështirë të dallosh të vërtetën nga e gabuara. Atëherë, si duhet t’i vlerësojmë deklaratat e Jezusit?
Para se të ngrihej në qiell, Jezusi u tha dishepujve të Tij se pas disa ditësh, ata do të ishin “të pagëzuar me Frymën e Shenjtë” (Veprat 1:5). Pastaj Ai tha, “Do të merrni fuqi… dhe do të më bëheni dëshmitarë në Jeruzalem dhe në gjithë Judenë dhe Samarinë, dhe deri në skajin e dheut” (1:8).
Pas ditës së Rrëshajëve, kisha e krishterë u rrit me shpejtësi në Jeruzalem. Por që nga fillimi, apostujt u përballën me armiqësi.
Shndërrimi i Saulit nga Tarsi çoi në shpalljen e ungjillit për të gjitha kombet. Nga njëzet e një letrat në Dhjatën e Re, trembëdhjetë janë shkruar nga apostulli Pal.
Ne kemi parë që zemërimi i Perëndisë zbulohet kundër mëkatit, dhe se Krishti na shpëton nëpërmjet ungjillit. Çfarë do të thotë kjo për Jezusin? Dhe çfarë do të thotë për ne?
Zbulesa 3:20
Ja, unë qëndroj te dera dhe trokas. Nëse dikush ma dëgjon zërin e ma hap derën, unë do të hyj e do të ha darkë me të dhe ai me mua.
Tek Romakët 5 mësuam se kur jemi të shfajësuar me anë të besimit, kemi paqe me Perëndinë, dhe se hiri i Perëndisë mbulon të gjitha mëkatet tona. Nëse është kështu, pse të mos vazhdojmë dhe të mëkatojmë edhe më shumë?
Kur Adami dhe Eva kryen mëkatin e parë, kishte dy pasoja afatgjata: mëkati solli një ndëshkim kundër tyre dhe u bë një fuqi brenda tyre. Ne kemi nevojë të shpëtojmë nga të dyja këto pasoja, dhe ky mësim ka të bëjë me mënyrën se si mund ta kapërcejmë fuqinë e mëkatit.
Jezusi ka një punë të përfunduar për ne në të kaluarën, një punë të vazhdueshme për ne në të tashmen, dhe një punë për ne në të ardhmen.
E gjithë Bibla është një histori. Fillon në një kopsht, përfundon në një qytet, dhe përgjatë gjithë rrugëtimit të saj tregon për Jezus Krishtin. Te Zanafilla një çift gëzonte bekimin e Perëndisë, por përmes mëkatit ata u zhytën në një botë të plagosur nga dhimbja, trishtimi, dhe vdekja.
Fluturimi
